09 Erotisch Verhaal: De Nacht Dat Ze Herbegonnen

Wekenlang waren Sara en Tom tegelijk te moe, of net op andere momenten wakker, of was het plots al middag voor ze beseften dat de dag voorbij was. Op een avond probeerden ze daar verandering in te brengen, maar dat maakte het alleen maar stroever. Wat vertrouwd hoorde te zijn, voelde juist onwennig, gehaast en stil. Daarna bleef het stil tussen hen.

[Vanavond zonder verwachtingen]

Drie nachten later lag Sara als eerste in bed.

Ze hield een boek open, maar las al voor de vierde keer dezelfde passage. Tom was in de badkamer zijn tanden aan het poetsen. Ze hoorde het water lopen, het kastje dichtgaan, al die kleine geluiden van een huwelijk dat zo vertrouwd is dat stilte geruststellend of net dreigend kan aanvoelen.

Die vorige avond bleef in haar hoofd hangen. Niet omdat het misliep, maar om wat erna kwam, toen ze zich omdraaide en zei: "Ik ben gewoon moe," en Tom antwoordde: "Ik ook," alsof moe zijn alles verklaarde.

Tom kroop naast haar in bed en nam zijn gsm vast.

Sara sloot haar boek.

"Kunnen we het even hebben over die vorige avond?"

Zijn hand bleef hangen.

Heel even dacht Tom eraan te zeggen: Wat bedoel je? Dat zou het makkelijkste geweest zijn. Ze waren er allebei goed in geworden om makkelijke antwoorden te geven.

Maar in plaats daarvan legde hij zijn gsm met het scherm naar beneden.

"Ja."

"Ik denk dat ik het moeilijker maakte door zo mijn best te doen om het te laten lukken."

Tom zuchtte. "Ik dacht dat ik degene was die dat deed."

"Jij deed het ook een beetje."

Hij glimlachte zacht. "Eerlijk."

Dat luchtte op.

Hij draaide zich naar haar toe. "Ik dacht de hele tijd dat jij wilde dat ik bleef doorgaan."

"En ik dacht dat jij wilde dat ik dat zou willen."

"Ik verlangde wel naar je."

"Dat weet ik." Ze zweeg even. "Ik verlangde ook naar jou. Alleen was mijn lichaam nog niet klaar, ook al was mijn hoofd dat wel."

Daar was het dan. Niet groots, gewoon eerlijk.

Tom stak zijn hand uit en legde die vlak bij de hare.

"Wat doen we nu?"

"Niets."

Hij trok een wenkbrauw op.

"Er moet niets gebeuren," zei ze. "Geen doel, geen poging om de avond te redden. We kunnen gewoon samen hier liggen."

"En elkaar aanraken?"

"Als we daar zin in hebben."

"En als we niet willen?"

"Dan slapen we gewoon."

Tom knikte. "Oké."

De eerste tien minuten lagen ze bijna onbeweeglijk naast elkaar.

Sara lag op haar rug terwijl Tom met één vinger zachtjes over de binnenkant van haar pols streek. Zijn vingertop gleed over haar handpalm en weer terug. Geen gehaast, geen verborgen bedoeling.

Ze draaide haar hand om en haakte twee vingers in de zijne.

Tom voelde iets van spanning van zich afglijden. De afgelopen dagen had hij die avond steeds opnieuw afgespeeld, alsof hij iets moest herstellen. Hij was vergeten dat Sara geen probleem was dat opgelost moest worden.

Hij schoof dichter tegen haar aan.

"Nog altijd oké?"

"Ja."

Ze raakte zijn gezicht aan. Haar duim gleed over zijn stoppels en door zijn haar. Tom sloot zijn ogen.

Zij nam het initiatief voor een kus.

Het was geen gretige kus. Hun lippen vonden elkaar zacht, weken weer uit elkaar, en kwamen weer samen. Tom legde zijn hand op haar taille. Sara voelde de warmte van zijn hand door haar T-shirt en liet het gevoel binnenkomen, zonder te denken aan wat erna zou komen.

Toen zijn hand onder haar shirt gleed, deed hij dat heel traag.

Haar huid spande licht onder zijn vingers.

"Koude handen," fluisterde ze.

"Sorry."

"Geeft niet."

Ze trok hem dichter tegen zich aan.

De kamer was donker, behalve het kleine lampje aan Tom zijn kant. Sara rook tandpasta op zijn adem en wasmiddel op het kussen.

Gewone dingen. Misschien voelde het daarom zo veilig.

Ze liet haar hand onder zijn shirt glijden, over zijn rug, en voelde hem diep ademhalen. Hij kuste haar hals. Daarna haar schouder. Toen hun lippen elkaar weer vonden, was de kus veranderd.

Niet sneller, maar intenser.

Tom voelde haar dij langs de zijne bewegen. Zijn lichaam reageerde, maar hij voelde geen druk om daar iets mee te doen.

Sara merkte het ook.

Ze glimlachte tegen zijn lippen. "Hoi."

Hij lachte zachtjes. "Hoi."

Even was dat genoeg.

Toen reikte Sara naar het nachtkastje en trok de lade open.

Tom keek toe hoe ze het kleine flesje glijmiddel op waterbasis nam dat ze eerder hadden gebruikt. Geen gedoe. Ze zette het gewoon naast het lampje.

"Die vorige avond," zei ze, "hadden we dit waarschijnlijk sneller moeten nemen."

"Waarschijnlijk wel."

"Ik zei niets omdat ik dacht dat stoppen het ongemakkelijk zou maken."

Tom keek haar aan. "Het wás al ongemakkelijk."

"Voilà."

Ze moesten allebei lachen.

Sara pompte wat glijmiddel in haar hand. Het praktische geluidje van het flesje had de sfeer kunnen breken, maar het maakte het net luchtiger. Het was een opluchting om niet te doen alsof hun lichamen altijd tegelijk klaar waren.

Tom kuste haar terwijl zij zijn hand leidde.

"Zo," fluisterde ze.

Hij volgde haar aanwijzingen.

Ze stuurde hem één keer bij. Daarna nog eens.

Geen van die correcties voelde als een mislukking.

Toen ze hem dichter tegen zich aantrok, voelde ze geen twijfel meer in haar lijf. Toch stopte Tom even, zijn voorhoofd tegen het hare.

"Wil je dit?"

"Ja."

"Ben je zeker?"

Ze kuste hem. "Ja, Tom."

Ze bewogen traag samen.

Er was geen haast om te bewijzen dat de avond geslaagd was. Geen wedstrijdje. Als ze pauzeerden, was dat oké. Als Sara hem dichter bij zich wilde, zei ze dat. Als Tom het rustiger aan moest doen, deed hij dat gewoon.

Op een bepaald moment moesten ze allebei lachen omdat het dekbed rond zijn enkel was gedraaid.

Dat was misschien wel Sara’s favoriete moment.

Niet de seks zelf, hoe fijn die ook was. Maar omdat er niets werd opgevoerd.

Daarna lag Tom op zijn rug met Sara tegen zijn schouder. Het kleine flesje stond nog op het nachtkastje, naast twee vergeten glazen water.

"We hadden vroeger moeten praten," zei hij.

"Ja."

"Ik vond het erg dat jij dacht dat ik teleurgesteld was."

"En ik vond het erg dat jij dacht dat je het moest oplossen."

Hij gaf haar een kus op haar hoofd.

"We zijn echt slimme mensen, hé."

"Daar valt over te discussiëren."

De volgende ochtend was niet plots alles opgelost. Ze zouden nog steeds moe zijn. Er zouden nog steeds avonden zijn waarop de ene iets wilde wat de andere niet kon geven.

Maar vanavond had niemand van hen zich anders voorgedaan.

En op de een of andere manier bracht dat hen dichter bij elkaar dan ooit te doen alsof alles oké was.

Traag zijn was niet toegeven, het was het antwoord.